Het interdisciplinaire, veelzijdige oeuvre van Meggy Rustamova bestaat uit poëtische video’s, installaties en performances. Persoonlijke observaties vertaalt ze in universele verhalen met een dosis absurde humor en een zweem van melancholie, zwevend tussen verbeelding en werkelijkheid.

Speciaal voor Un|settled expo ontwikkelt ze een nieuwe fotografische installatie: The Yawn.
Het campagnebeeld van Un|settled en de expo in KAAP | vrijstaat O.

°1985, Georgië, woont en werkt in Brussel
Website Meggy Rustamova

The Yawn

Meggy Rustamova creëerde voor Un|settled een gloednieuwe fotografische installatie, The Yawn of De Geeuw. Ze maakte de foto in samenwerking met de Oostenrijkse kunstenares Katharina Aigner, die ook model staat.

Meggy Rustamova stelt in het werk de banaliteit van het dagdagelijkse in vraag, in de vorm van een geeuw of een innerlijke schreeuw. Het werk reflecteert ook over vormen van isolatie, eenzaamheid, verveling en vermoeidheid in onze samenleving, in een geglobaliseerde wereld waarin alles mogelijk en binnen handbereik is.
Centraal in het beeld ligt een vrouw op een zetel. Omgeven door een lege zetel, kopjes, verpakkingen en een wereldbol. Haar ogen gesloten, handen in gebedsvorm. De lege zetel verwijst naar de afwezige psychoanalyticus, wiens plek nu wordt ingenomen door de toeschouwer die naar dit werk kijkt. Een link naar Sigmund Freud en zijn legendarische divan, waarop mensen hun onderbewuste blootlegden. Ook verwijzingen naar de Westerse Christelijke geschiedenis (positie van de handen en de ‘heilige’ kleur blauw) en naar De Schreeuw van Edvard Munch zijn niet veraf.

Het citaat op de muur ‘You do not take a photograph. You make it’ (van Amerikaanse fotograaf en milieuactivist Ansel Adams) legt op humoristische wijze een link naar de razendsnelle beeldcultuur van instant foto's maken en publiceren via sociale media.  

De gelijkenis van model Katharina Aigner met de overleden Belgische cineaste Chantal Akerman is treffend. Zowel de uiterlijke kenmerken als de inhoudelijke (existentieel, feministisch) doen denken aan Akerman's La Chambre.


In coproductie met Workspacebrussels